آداب غذاخوردن
حضرت امام صادق می فرمایند: کم خوری خصلتی است بس نیکو و صفتی است بس رفیع و ارجمند در هر حال و نزد هر قوم ، چرا که کم خوردن موجب صلاح باطن و ظاهر است .
اما ظاهر به واسطه ی محفوظ ماندن از اسقام و امراض و اما باطن به واسطه ی نزدیک شدن نفس (به سبب سبکی معده و گرسنگی) به خضوع و خشوع که منشا اتصاف به اکثر محموده است و قابلیت از برای فیضان علوم و اداراکات از مبادی عالیه .
روایت است : (( نماز انسان شکم پر همانند چاپلوسی آدم مست است. ))
حضرت امام صادق می فرمایند: خوردن محمود به حسب عقل و نه به حسب شرع ، چهار نوع است :
1- اکل ضروری است که به قد صد رمق است و این غذای اصفیاست. مثل پیغمبران و اوصیاء.
2- عده است . یعنی : حلال و بی شبهه هر چند زاید بر سد رمق باشد و این قوت اتقیاست.
3- فتوح است که به در توکل نشسته اند: نه از تنگی غضبناک و نه از وسعت شادان و به هر چه می رسد راضی هستند، آن را صرف می کنند و شکر الهی به جا می آورند.
4- قوت است واین خورش مومنان است که هر چه را علم به حرمت ندارند به قدر مورد نیاز تناول می کنند .
نیست هیچ ضرر رساننده بر دل مومن از خوردن بسیار و خوردن بسیار باعث دو صفت خیلی بد در انسان می شود : 1- قساوت قلب .2- تحریک شهوت.
و این دو صفت عمده بدبختی آدمی است در طول زندگی و محرومیت و دور ماندن اوست از نعمات معنوی.
حضرت امام صادق می فرمایند: گرسنگی نانخورش مومنان و غذای روح است . یعنی : به سبب گرسنگی روح قوت می گیرد و نیز گرسنگی قوت دل است و نیز گرسنگی موجب صحت بدن است.
پیغمبر اکرم فرموده : آدمی هیچ ظرفی را پر نکرده است بدتر از شکم خود. یعنی : پری در هیچ چیز مبغوض تر و بدتر از پری شکم آدمی نیست و بدی پری شکم بر همه ی بدی های پری در عالم می چربد.
حضرت داوود می فرماید: ترک لقمه ای از طعام با وجود میل و رغبت به آن دوست تر است نزد من از قیام بیست شب به نماز و عبادت .
پیغمبر اکرم می فرماید: مومن می خورد به یک روده و منافق می خورد به قدر هفت روده و این ترغیب است بر مومنین به کم خوردن .
و نیز ازآن حضرت مروی است که فرمودند : وای به حال مردمان از قبقبین پرسیدندکه یا رسول الله قبقبین کدام است؟ فرمود: بطن و فرج.
حضرت عیسی فرموده ه اند : نیست هیچ مرضی از برای دل انسان دشوارتر و صعب تر از قساوت و نیست هیچ علتی دشوارتر از برای نفس ،از بغض گرسنگی یعنی : تحمل گرسنگی برای نفس خیلی مشکل است و این دو علت که قساوت قلب باشد و بغض گرسنگی دو مهار هستند از برای دور شدن از رحمت الهی و نزدیک شدن به خذلان و شقاوت یعنی : بدبخت حقیقی کسی است که قلبش خالی از نورانیت و معنویت و شکمش پر از غذا باشد.
